Toch zingen!

 

 

Daantje onze pleegzoon zingt. Hij zingt altijd en overal. Maar hij zingt vooral als hij aan het douchen is. De vijf minuten douchetijd van prinses Laurentien vullen zijn hart met afgrijzen, want hij heeft er minstens vijftien nodig!

 

Hoewel zijn stem in een boys choir past, is zijn repertoire dubieuzer. Veel teksten zijn ronduit shockerend. Als ik hem vraag of hij wel begrijpt wat hij zingt, haalt hij zijn schouders op. Wat maakt het uit? Vreemde uitspraken over dubieuze liefde en buitensporig levensgenieten buitelen als liefelijke tonen door de stromende douchegeluiden heen.

 

Het is erg moeilijk uit te leggen wat God van je vraagt omdat Hij zo goed is, als je daar niet in gelooft. Als je denkt dat de hele wereld tegen je is, omdat het anders nooit zo was gegaan dat je niet meer thuis kon wonen. Tuurlijk, wij pleegouders zijn best lief, en ook aardig, maar het is toch allemaal maar knap gemeen verder. Van iedereen, van God ook.

 

Laatst zaten we in de auto en ging zijn telefoon af. Zonder dat wij het wisten had hij zich opgegeven voor the voice of Holland. Daar wilde hij auditie doen! Hem werd gevraagd of hij een liedje wilde zingen. Ja hoor, geen probleem! Hoog en laag, een prachtige triller hier en daar in zijn stem ingebouwd, jubelde hij het er uit! “ I`m in love with your bodyyyyyyyyyyyyy! “  

 

Zuchtend hoorde ik het aan. “ En, vindt u het goed dat ik daar heen zou gaan als ik gekozen wordt? “ Ik zei: “ Als jij daar een mooi lied over de Heere zou zingen, dan zouden wel heel veel mensen dat horen natuurlijk. Dat zou prachtig zijn! “

 

Het werd niks met die auditie waarschijnlijk, want hij had het er later nooit meer over en wij zwegen wijselijk!  

 

Maar zonder dat hij het wist bestelde ik kaarten voor een concert van Sela. Toen hij het hoorde leek het hem maar zozo. Tot we er waren! Wat stond daar? Een geweldige serie slaginstrumenten! Zijn ogen begonnen te stralen! Naast mij veranderde een wat bozig jongetje in een aandachtige luisteraar. Het gesproken Woord maakte indruk op hem.

Hij zag dat de zangeres met krukken liep, hij zag hoe blij ze was desondanks. Hij hoorde haar getuigenis. En tijdens het meezingen hoorde ik opeens zijn stem, juichend en zingend!

Hij zong weer, en sprong, applaudisseerde en genoot! Maar nu hoefde hij niet tot stilte gemaand te worden. Zing maar mee, en blijf zo zingen! Was mijn gebed.

In de auto was hij stil. Moeilijke tijden beleven en toch zingen. Toch niet boos zijn op God. Het kan! 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *