Handelingen 20 : 7 – 13

De apostel Paulus heeft veel meegemaakt op zijn zendingsreizen. Eén van de memorabele dingen die hij in de kracht van God gedaan heeft, was het opwekken van een jongeman uit de dood.

Op zondag kwamen ze bij elkaar om samen te eten. Paulus zou de volgende dag weer verder reizen. Daarom hield hij een lange toespraak voor de christenen in Troas. De toespraak duurde tot diep in de nacht. We waren op de derde verdieping van een huis, in een kamer waarin veel olielampen brandden. Bij het raam zat een jongen die Etychus heette. Terwijl Paulus aan het praten was, lukte het Etychus niet om wakker te blijven. Slapend viel hij uit het raam naar beneden. Toen de mensen hem optilden, zagen ze dat hij dood was. Paulus ging snel naar beneden en boog zich over de jongen heen. Hij omhelde hem en toen tegen de mensen om hem heen: houdt op met huilen want hij leeft. Daarna ging Paulus terug naar boven en begon het brood uit te delen. We aten samen en Paulus begon weer te spreken. Zijn toespraak duurde totdat het licht werd. Toen ging hij weg. De jongen werd gezond naar huis gebracht. Door alles wat er gebeurd was, had iedereen weer moed gekregen. Vanuit Troas reisde Paulus naar de stad Assus. We gingen met een schip, maar Paulus ging lopen. Dat wilde hij zo.  

In de zeven dagen die het reisgezelschap van de apostel Paulus doorbracht, zat ook een rustdag. De eerste dag van de week, waarop de gelovigen samenkwamen. Paulus was aan het eind van zijn verblijf in Troas gekomen, en was van plan om de volgende morgen vroeg te vertrekken. Paulus nam van de laatste gelegenheid gebruik om de gemeenteleden van Troas uitvoerig toe te spreken. In het vuur van zijn rede was het middernacht voordat hij aan het eind van zijn toespraak kwam. 

Het brood breken kan de aanduiding zijn voor een gewone maaltijd, maar ook voor het bedienen van het Heilig Avondmaal. ( Lucas 24 : 30, 35 / Hand. 27 : 35 ) Normaliter ging deze maaltijd gepaard met de gewone maaltijd ( Hand. 2 : 46 ) en met de woordbediening. 

Paulus was niet alleen aan het preken, want het woord dia -legomai betekent zowel spreken tot, als spreken met. Paulus was waarschijnlijk volop in discussie met de gemeenteleden, en ging in op vragen en opmerkingen. 

De gemeenteleden namen deze laatste gelegenheid te baat en waren samengekomen op de derde verdieping van een huis, dat helder verlicht werd. In die tijd moet je daarbij denken aan het gebruik van olielampen. Deze lampen verspreidden niet alleen licht, maar ze maakten de atmosfeer ook warm en bedompt. Wanneer je jezelf bedenkt dat er ook nog eens veel mensen in het huis aanwezig waren, begrijp je dat het een hele kunst was om de hele nacht helder en alert te blijven. 

Tussen de gemeenteleden zat een jongeman, Etychus. Zijn naam betekent: de gelukkige. Etychus had zich in een open venster neergelaten, om de toespraak en discussie te kunnen volgen. Zoals gewoonlijk ging het er bij de joden heftig aan toe. De warmte, het geroezemoes van de stemmen en de discussie en toespraak ebten langzaam weg in zijn hoofd. Etychus viel in slaap. Voordat iemand er erg in had viel hij uit het open raam naar buiten. Een doffe klap, een schreeuw van schrik. De discussie en preek braken af. Lucas de arts beschreef de situatie, dus er was geen twijfel mogelijk, de jongen was dood. De mannen die zijn lichaam van de grond tilden bleven hulpeloos staan. 

Iedereen had zich naar beneden gehaast. Ook Paulus. Zoals gewoonlijk bleef hij volledig alert en reageerde hij op een bijzondere manier, totaal anders dan de andere aanwezigen. Hij wierp zich op het lichaam van de jongeman sloeg zijn armen om hem heen en tilde hem op. Om hem heen chaos, geroep en geschreeuw, gehuil en bitter klagen. 

Paulus maande iedereen tot rust, hij wist dat zijn God hem een wonder zou laten verrichten en dat de jongen weer tot leven zou komen. En zo was het ook. De God die tot leven roept en doodt, maakte op de eerste dag van de week Etychus levend. Alsof er niets gebeurd was, liet Paulus iedereen weer naar boven gaan, en zette hij de verkondiging en discussie voort. De grondtaal gebruikt hier het woord homileo wat zoveel betekent als een gesprek voeren in informele sfeer. Ze gingen gewoon verder waar ze gebleven waren en stopten pas toen de dageraad  aanbrak en de meeste gemeenteleden weer aan het werk moesten. Het is beschamend om op te merken hoeveel deze mensen overhadden voor het horen en bespreken van het Woord van God. De gelovigen waren op een bijzondere manier vertroost en bemoedigd, door de woorden van Paulus en de viering van het Avondmaal, maar zeker ook door het wonder dat hij in de naam van Jezus had verricht. 

Paulus had een zware nacht achter de rug. Hij moet doodmoe geweest zijn van het preken, discussiëren,en van de emoties. Waarschijnlijk heeft hij daarom de reis naar Assus te voet gemaakt. Zo kon hij alleen zijn, en alles wat er gebeurd was overdenken. De reis overzee was feitelijk een omweg. Assus lag aan de kust van de Egeïsche Zee, ongeveer 11 kilometer ten noorden van het tegenwoordige eiland Lesbos. 

Paulus werd van tweeën gedrongen. Hij had het nodig om tijd vrij te maken waarin hij alleen met God kon zijn. Aan de andere kant wilde hij zo snel mogelijk terugreizen naar Jeruzalem, want daar wilde hij dolgraag het Pinksterfeest vieren. Het was al bijna vijf jaar geleden dat hij daar geweest was, ( 18 : 21, 22 ) en zijn hart brandde van heimwee naar de tempel en naar het samenzijn met de broeders en zusters in Jeruzalem, zijn zendende gemeente. 

 

One response to “Handelingen 20 : 7 – 13

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *