Waarom de opstanding? ( 2 )

De Emmaüsgangers ( Lucas 24 ) 

Het was een dag van vele wonderen, de opstandingsdag van de Heere Jezus.

Nog voordat Zijn verschijning aan de leerlingen plaatsvond, trok Kleopas met ééń van de andere leerlingen die zich bij de elven gevoegd had door het golvende landschap rondom Jeruzalem. Ze hadden de stad achter zich gelaten en naderden Emmäus, een dorpje dat op 60 stadiën – ongeveer 31 km – van Jeruzalem verwijderd lag. Bijna thuis.

Onderwerp van gesprek waren de verhalen die in Jeruzalem circuleerden. De opstanding van Jezus! Onafgebroken namen ze alle gebeurtenissen door. Hun geest zocht naar verklaringen. Het was een goed gezelschap. Liefhebbers van de Meester. Rouw, twijfel, en onzekerheid streden in hun gesprek om de voorrang.Geen wonder, Jezus alleen kon de verpletterend lege plaats opvullen.

“Waar twee of drie in Mijn Naam vergaderd zijn, daar ben Ikzelf in het midden” ( Math. 18: 20 ) had de Meester ooit gezegd. Die belofte zou in vervulling gaan.Onopgemerkt voegde zich een Man bij hen en liep mee op naar het dorp.

“ Waar loopt u zo druk over te praten?” informeerde Hij geïnteresseerd. De Heere Jezus is altijd geïnteresseerd in alles wat het hart van Zijn leerlingen vervult.

Verbaasd en ietwat geïrriteerd staakten de mannen hun discussie. “ U wilt ons toch niet wijsmaken dat U de enige vreemdeling in Jeruzalem bent die niet weet wat daar  is gebeurd? “ Het barstensvolle hart van Kleopas ontlaadde zich. Verdrietig of blij, hoe het ook was, zijn hart was altijd vol van Jezus.

Dat wist de Meester als geen ander. Hij wilde Zijn leerlingen hun verhaal laten vertellen. Hij wilde weten of zij zich Zijn onderwijs herinnerden. Als een machtig Leraar haalde Hij hun basiskennis uit, om Zich daar  met nieuwe lessen bij aan te sluiten. Goddelijke wijsheid!

Daarom hield Jezus hun ogen zodanig dat zij Hem niet herkenden. Het gezichtsvermogen is in de schriften vaak een weergave van het begrip, het geloof, en zelfs van het heil. ( Lucas 2: 30/ 6: 39/ 10: 23 / 11: 34 / 19: 42 )

Vol geestdrift begonnen de mannen hun verhaal. Opvallend is dat zij geen moment twijfelden aan de kwaliteiten van hun Meester!

“ Weet u niet wat er gebeurd is met Jezus uit Nazareth? Een machtig Profeet in woord en daad, in de ogen van God en van heel het volk!? Onze hogepriesters hebben Hem ter dood laten veroordelen en laten kruisigen. Wij leefden in de hoop dat Hij Degene was die Israël zou bevrijden. Het is momenteel drie dagen geleden dat het gebeurd is. Nu hebben enkele vrouwen ons in verwarring gebracht. Ze gingen vanmorgen vroeg naar het graf om Zijn lichaam te balsemen. Ze vonden Hem echter niet. Er zouden engelen aan hen verschenen zijn, zo vertelden zij. De engelen zeiden dat Hij zou leven. Een paar van onze vrienden gingen daarop ook naar het graf. Ze troffen het aan zoals de vrouwen beschreven hadden. Maar Jezus vonden zij niet.

Een ogenblik was het stil. Zonder te weten hadden de mannen hun vooroordelen en twijfels aan de Meester voorgelegd. Het ongeloof droop er vanaf. Dat kregen zij ook terug in de feedback van de Heere Jezus.

“ Onverstandigen, en tragen van hart om te geloven!”  zei Hij. Zwakheid en ongeloof, dat had zo niet mogen zijn na al die lessen, na al het onderwijs!

Maar de Meester verdween niet! Geduldig, goedertieren, en groot van trouw ( psalm 103 )  begon Hij opnieuw en opende de schatkist van het Woord. Hij nam hen aan de hand en leidde hen terug naar de profeten, die alles reeds voorzegd hadden. Het kwam echter wel op een verwijtende toon.

“ Bent u dan ZO onverstandig en traag van begrip dat u niet gelooft in alles wat de profeten gezegd hebben? Moest de Messias al dat lijden niet ondergaan om Zijn glorie binnen te gaan?” mopperde de Heere Jezus. Daarna verklaarde Hij hun wat er in al de schriften over hen geschreven stond. Hij begon bij Mozes en de Profeten en toonde haarfijn aan hoe het lijden dat Hij ondergaan had, de vervulling was van alles wat hun hart zo bezwaarde. De gouden draad van de genade van het Evangelie kwam via het weefsel van het Oude Testament aan het licht! Op velerlei wijze had God gesproken,dat hadden die mannen moeten weten. Het is echter wetenschappelijk bewezen dat verdriet zo diep kan zijn dat het andere functies van het lichaam kan beschadigen. Mogelijk was dat hier het geval.

Zo naderden zij hun woonplaats. Jezus versnelde Zijn pas en leek de rondweg langs Emmaüs te kiezen. Maar daar kwam niets van in! “ Blijf bij ons, want het is bijna avond, en de dag is gedaald. “ drongen Kleopas en zijn vriend aan. Daarop ging Jezus met hen mee, het dorp in. Jezus sloeg nooit een verzoek af, ook deze keer niet.

Het leek een kleine herhaling van het Laatste Avondmaal. Opnieuw een tafel, en aanliggen. Opnieuw de breking van het brood. Jezus zegende het, sprak het dankgebed uit, en deelde uit. Op dat moment opende Hij hun ogen. Zij herkenden de Heere! Nu begrepen ze hoe het kwam dat het Licht in hen ontstoken werd. Jezus had dat Zelf gedaan. Zoals altijd! Opnieuw had Hij Zichzelf gegeven!

Ineens was Hij verdwenen, Hij kwam weg uit hun gezicht. Maar Zijn liefde bleef.

( Bronnen: SVkant. SVmU, SBip, MH )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *