Christelijke Scholengemeenschap de Lage Waard

Een vraaggesprek met dhr. Kees Kloet, rector van de CSG De Lage Waard is een avontuur op zich. Als we ons aan de lange vergadertafel installeren, volgt een geanimeerd gesprek. Ik kan het nauwelijks bijhouden op mijn laptop! De vragen en antwoorden wisselen elkaar in rap tempo op. 

Wilt u iets vertellen over uw levensloop? Hoe bent u terechtgekomen in uw functie als rector van deze school? 

Het voert te ver om van het begin van mijn leven af alles te vertellen. ik ben in 1952 geboren, in Bruinisse. Het is saillant, in `53 moest ik er vanwege de watersnoodramp weg. Ons gezin is eerst naar Zuid Holland uitgeweken, naar Delft, en den Haag. Hierna voerde ons levenspad terug naar Goes waar ik sinds `54 woonde. Ik heb daar mijn jeugd doorgebracht en mijn opleiding als HTS- er elektrotechniek doorlopen. Hierna ging ik in Delft studeren, technische wiskunde omdat ik graag het onderwijs in wilde gaan.

Goes! Bijzonder, daar kom ik ook vandaan. De Patijnweg, Bergweg en nog wat bekende straatnamen rijzen voor ons geestesoog op. De wereld is klein!

Intussen praat de rector enthousiast verder. Het is opvallend hoe interessant de gesprekken met schoolleiders zijn. Ze weten ontzettend veel, en vinden het erg leuk om over diverse onderwerpen van gedachten te wisselen. 

Mijn keuze voor het docentschap was een vrij logisch gevolg van mijn levensloop. Ik was een trouw kerklid en bezoeker van de jeugdvereniging. Vanaf mijn zeventiende jaar was ik enkele jaren in Goes en Middelburg lid van Youth for Christ, eerst als deelnemer, later als voorzitter. . Tijdens mijn studie- en militaire dienstjaren heb ik het voorzitterschap nog volgehouden, maar met het vorderen van de studiejaren ben ik gestopt.

Na mijn opleiding aanvaardde ik een eerste lerarenfunctie in Lelystad, aan de christelijke Scholengemeenschap de Brug, als docent wis- en natuurkunde. Eind `79 was Lelystad een stad die tot ontwikkeling moest komen. De christelijke scholengemeenschap waar ik ging werken was nog maar 2 jaar oud. Zij moest doorgroeien naar 4 mavo, bovenbouw havo en vwo. Er was nog veel denkkracht nodig voor de ontwikkeling. De Christelijke school moest concurreren met de Openbare school. De middenschool was een hot item. We werkten met een tweejarige brugklas waar alle types leerlingen bij elkaar zaten. We waren de mening toegedaan dat kinderen in deze periode nog heel veel van elkaar konden leren. Uitstel van richtingkeuze bood hen een goed perspectief. Ze kregen extra tijd om veel van elkaar te kunnen leren. Dat betekende voor het onderwijs dat we onze leerstof zelf samenstelden. We moesten handen en voeten geven aan onze  ideologie. Met het oog daarop werden mensen aangenomen. Ik heb 10 jaar aan deze school gewerkt. Studeerde in die periode ook onderwijskunde en pedagogiek. Ben uiteindelijk vertrokken en heb de school uit het oog verloren. Ik ben bij de Stoas gaan werken als docent onderwijskunde. ( lerarenopleiding voor docenten onderwijskunde voor leraren in het agrarisch onderwijs / het groene onderwijs ) Daar ben ik 10 jaar werkzaam geweest , en heb mijn studie NSO (Nederlandse School voor Onderwijsmanagement) voltooid. In `98 werd ik rector van de Christelijke Scholengemeenschap Willem de Zwijgerschool in Schoonhoven. Dat was een mooie baan. Er is een nieuwe school gebouwd in die tijd. Ik was rector aan een school van 900 – 1000 leerlingen. Met alle plezierige en moeilijke zaken die erbij horen. Hierdoor was het een intensieve periode die naar het rectorschap aan het Christelijk Lyceum te Veenendaal leidde. Ik stopte in Veenendaal in 2015, maar nietsdoen viel me erg tegen. In 2017 werd ik rector aan de CSG De Lage Waard omdat ik mijzelf nog te energiek vond om te stoppen. In eerste instantie als directeur onderwijs, en later als rector bestuurder. En ik heb het uitstekend naar mijn zin. Ik had nog veel te veel energie en kennis  om weg te geven. Dienstbaar leiderschap spreekt mij aan. Mijn diensttijd zat er nog niet op! In 1983 ben ik getrouwd in `89 kwam ons eerste kind, in ‘91 een tweeling, en in ‘95 kwam onze vierde.  

Ziet u uw functie als bestuurder als de leiding van de Heere God in uw leven? Wilt u daar iets over vertellen? 

Ik ben niet zo bevindelijk dat ik kan zeggen dat God mij hierheen geroepen heeft. Het is wel zo dat ik een dienstbare rol voor het Koninkrijk kan vervullen, op deze open scholengemeenschap. Dat vind ik mooi. Mijn visie en geloofsovertuiging kan ik met de mensen om mij heen delen. Ik ben voorzitter van de kerkenraad van Veenendaal. ( de Open Hof ). Die naam bestaat pas twee maanden want wij  zijn gefuseerd met een andere gemeente.

De geloofstraditie en het geloofsleven komen in je gezin tot uiting bij de maaltijd, de kerkgang met haar rituelen zoals de doop enz. Voor mij is dit alles geen traditie, maar het geeft mij energie. De Bijbel in gewone taal vertaald het Koninkrijk met “de nieuwe wereld”. Dit spreekt mij enorm aan. Het zal heel anders gaan in de Toekomst. We weten dat de taal erg veranderd is de afgelopen 50 , 60 jaar. De diepste kern van mijn geloof is een lied van Huub Oosterhuis: “ de Heer heeft mij gezien, en onverwacht.…”  Dit is iets wat mij aanspreekt. Het komt niet van mij maar HIJ heeft mij aangesproken.

Het werk is niet meer of minder geworden. Je kunt in deze baan ontzettend veel oppakken. Dat is leuk, maar het belangrijkste blijft dat je werkt onder en voor de mensen.

Wilt u iets vertellen over de leerlingen die de school bezoeken?

Het is een gemêleerde groep jongeren. we maken slechts voor één groep een uitzondering. Er worden geen leerlingen met een hoofddoek tot de school toegelaten. Verder zijn wij een open scholengemeenschap die elke leerling een veilige plek wil bieden. We hebben kinderen van christelijke en openbare basisscholen uit Papendrecht, Alblasserdam, Zwijndrecht, Molenwaard en Dordrecht. 30 procent uit Papendrecht kiest voor de CSG De Lage Waard. Dat gegeven zette mij aan het denken, want ik vond het weinig. Het is leuk om met deze vraag aan de slag te gaan. Hoe kunnen wij de leerlingen uit Papendrecht beter bereiken?  Het zijn kinderen die van openbare, christelijke, reformatorische, en vrijgemaakte basisscholen komen . We krijgen hierdoor een prachtig gevarieerd gezelschap. Bijna iedereen mag hier komen. Wij helpen hen volwassen te worden. Kinderen moeten stevig op hun voeten komen te staan. Ik vind het van belang dat ze een persoonlijkheid worden, grote mensen. En daar zijn grote verschillen in!

Zijn de kinderen veranderd in de loop der jaren? 

Jazeker. ik stam uit een “ bevelshuishouding”. Wat je vader of moeder zeiden, dat volgde je op. Er heerste respect dat via de kerk, school, en het gezin tot stand kwam. Vandaag de dag hebben we een onderhandelingshuishouden. De huidige generatie is de grenzeloze generatie die door ontwikkelingen in onze samenleving is ontstaan. Het individu moet zich zien te redden. Dit komt door de politieke ontwikkeling die voorstaat dat het individu centraal komt te staan. Er wordt geproclameerd: “als je iets wil, dan moet je het zelf waarmaken.” En kinderen gingen het waarmaken. Zij willen onderhandelen over elk punt. Wat is ons antwoord op dit gegeven.?  Hoe wil je daar in je beleid en je pedagogische visie op aansluiten? Om deze redenen ben ik geen voorstander van gepersonaliseerd leren. Ik vind het beter dat kinderen in groepen leren leren en samen groot worden. 

Kinderen tussen 12 en 18 jaar zitten in hun formatieve fase. Ze onderzoeken en kiezen hun waarden en normen. Dat doen ze in de huidige tijd veel meer samen dan vanuit de traditie in het gezinssituatie. Waarom wordt deze generatie grenzeloos genoemd? Een onderliggende reden is misschien wel de rol van de ouders. De ondertitel van het boek is: het verlangen van de ouders naar de eeuwige jeugd. 

Je ziet dat als ouders teveel mee bewegen met hun kinderen en jong willen blijven, dat de kinderen er niet altijd een identificatiefiguur met gezag aan overhouden. Ouders moeten voldoende bescherming bieden aan hun kinderen. Ze moeten hun kroost een stevige basis meegeven in deze wat woelige wereld. Stabiliteit, normen en waarden. Veel gezinnen hebben het niet gemakkelijk. Dat neemt niet weg dat je in alle omstandigheden je kinderen mee moet geven wat hen toekomt. Deze waarden moet je als opvoeder door willen geven, en niet als leeftijdsgenoot. Teveel ouders zoeken soms naar een bevestiging van hun verloren jeugd en vinden dat terug in de ruimte die hun kinderen nu krijgen.

Ik vind het belangrijk dat kinderen beseffen dat zij nu jong zijn, maar over 10 jaar niet meer. Dan begint hun taak om onze samenleving mee te helpen dragen. Kinderen moeten verantwoordelijkheden leren dragen. Ze moeten kunnen laten zien waarom ze iets doen, en de consequenties leren dragen. Onze samenleving is losgeraakt van veel belangrijke normen en waarden die ik belangrijk vind. Kinderen die op 16 jarige leeftijd al € 2000 schuld hebben en daar geen probleem mee hebben dat vind ik niet kunnen. We moeten kinderen leren verantwoordelijk te willen zijn voor hun keuzes en om verantwoording af te leren leggen van hun gedrag.

Hoe zou u de skills van een goede docent willen omschrijven? 

Een docent is opgeleid, heeft zijn diploma en kan zijn vak overdragen. Hij kan een kind begeleiden in zijn ontwikkeling. Daar heeft hij een diploma voor gehaald, maar dat zegt niets. Heb je voldoende betrokkenheid om met veel liefde en aandacht de dromen van kinderen te helpen waarmaken?  Dat leer je niet op een hogeschool of universiteit. Probeer er te zijn, met veel liefde en aandacht. Stel je daar dienstbaar in op. Het gaat om dingen die je in het leven hebt meegekregen door aanleg en levenservaring. 

Ziet u verschil tussen het docentschap van vroeger en nu?  

Vroeger had een docent meer gezag. Had je je huiswerk niet gemaakt dan kreeg je op school straf, en thuis ook nog. Nu is dat niet meer zo. Nu belt een ouder naar school en dreigt met ‘maatregelen’. Je kunt deze ontwikkeling goed zien in het mentoraat. Vroeger werden alleen je cijfers genoteerd, door zoals dat heette een klasseleraar. Daarna kwamen de klassenboeken, en werden aan-  en afwezigheid genoteerd. Er kwam steeds meer bij. Kinderen moesten op school ook allerlei keuzen maken. De opvoedende taak van de school werd steeds breder. Er werd veel gevraagd van zoals dat later heet: mentoren. De rol van een docent wordt niet alleen bepaald door zijn opleiding. Hij moet ook kennis hebben van de wereld waarin kinderen groot worden. 

Veel mensen hebben het erg druk. Veel mensen zoeken niet meer naar de betekenis geven van hun leven. Maar als je houvast hebt in je leven, en weet dat God je ziet, dan besef je: “  Ik mag er zijn.”  Veel mensen hebben geen vaste grond meer onder hun voeten. Ze worden heen en weer geslingerd door de wind en geleefd door kleine en snel te bevredigen verlangens, het hedonisme. Dat komt ook bij christenen veel voor.

Ziet u verschil tussen het protestant-christelijk en het reformatorisch onderwijs? Hoe kijkt u daar tegenaan? 

Ik heb daar duidelijke beelden bij. In mijn woonplaats had ik een collega die rector was aan de school met als basis de reformatorische schoolgrondslag. Twee van mijn kinderen zaten op de school waar ik rector was, en twee op de zeg maar reformatorische school. Als je een reformatorische school binnenloopt weet je precies waar je aan de buitenkant aan toe bent. Dat zie je aan kleding, schoolregels, uitspraken over dingen die men verkeerd vindt in onze samenleving. De geloofsbelijdenis, drie formulieren van enigheid enz. Perfect georganiseerd. Een school waar ouders aan zien: dat past bij mijn overtuiging. Maar aan de binnenkant wordt het niet altijd zo geleefd. Ik zie kenmerken van het Oude Testament, de regels, de afspraken, de wetten, het elkaar de maat nemen. De buitenkant klopt. De school houdt ‘de wereld’ een beetje buiten, isoleert zich. Een christelijke school die zich wil verbinden met de wereld, laat veel meer zien. Het is een gemeenschap van mensen waar niet naar de regels, maar naar de geest geleefd wordt. Wanneer er iets aan de hand is, is er een vangnet dat aan de achterkant van de school staat, een overtuiging: zo doen we dat hier. Onzichtbaar, maar functioneel en verbindend. Overigens wel moeilijker dan een regelgeleide school. Deze typering zou ik je mee willen geven.

Waar gaat het om in het geloofsleven naar uw mening? Wilt u daar iets over zeggen? 

Het geloof staat niet los van het dagelijks leven. Geloof is een overtuiging van je hart dat je in alle zaken die je meemaakt bij de Heere mag zijn. Wandelen met God. Elke dag met dankbaarheid aan een nieuwe dag beginnen die je kunt opdragen aan Hem. Het is één wereld, vol bijbelse en vaderlandse geschiedenis.

Welke missie ziet u voor uw school weggelegd met het oog op de toekomst? 

Ik denk dat deze school van grote betekenis blijft voor kinderen om ze te helpen ontdekken wie ze zijn, dat ze van waarde zijn, er een toekomst voor ze is. We ondersteunen, bieden zorg, zodat dat ze weten wat er in de wereld gebeurt en ze hun toekomst met opgeheven hoofd en perspectief tegemoet gaan treden. Ook met een verlangen, om deze wereld mooier te gaan kleuren dan die al is.

Heeft u dromen of plannen voor de tijd dat u met pensioen hoopt te gaan? 

Ik heb daar geen plannen over. In de periode dat ik niet werkte heb ik elke dag 10 km hard gelopen, dat werkt. Ik mag hier nog twee jaar blijven werken. Hoe het daarna gaan zal, dat weet ik niet, en ik loop daar niet al te hard op vooruit. ik zal wat ouder zijn. Laatst zei een vriend: “ ga iets met getallen doen.”  Wie weet. Dat probleem dient zich over twee jaar aan. Ik houd van werken, maar weet niet of ik over twee jaar nog veel te geven heb.

Heeft u nog een belangrijke opmerking, of wilt u nog iets aan dit vraaggesprek toevoegen?  

Nee, eigenlijk niet. Ik vind het een eer dat je dit interview afneemt. Het gaat over het leven.  Het gaat niet over kennis. Dat vind ik mooi.

Het was inderdaad mooi! We zijn het er over eens dat we nog vele uren vol zouden kunnen praten over vele diverse onderwerpen. Maar helaas, de tijd ontbreekt. We zijn druk……..!

Kees, hartelijk bedankt voor de tijd die je vrij wilde maken. Gods zegen in al je doen en laten!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *